สวนเกษตรอินทรีย์ ลุงยูร

แหล่งเรียนรู้เกษตรอินทรีย์ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง “ลุงยูร” แหล่งเรียนรู้เกษตรอินทรีย์ของ ลุงยูร เป็นตัวอย่างของการนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตและการทำเกษตรอย่างเป็นรูปธรรม หลังจากเกษียณอายุ ลุงยูรได้ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ด้วยการทำเกษตรอินทรีย์ โดยมุ่งเน้นการพึ่งพาตนเอง การลดรายจ่าย และการสร้างรายได้อย่างต่อเนื่องควบคู่กับการดูแลสิ่งแวดล้อม เดิมพื้นที่ดังกล่าวใช้สำหรับการทำนาข้าวเป็นหลัก ต่อมาลุงยูรได้ปรับเปลี่ยนและจัดสรรพื้นที่บางส่วนให้มีความหลากหลายมากขึ้น โดยพัฒนาเป็น นาบัวและพื้นที่ปลูกพืชผสมผสาน เพื่อให้สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ช่วยสร้างรายได้หมุนเวียนในชีวิตประจำวัน และลดความเสี่ยงจากการพึ่งพาผลผลิตทางการเกษตรเพียงชนิดเดียว ภายในพื้นที่ยังมีการทำ เกษตรผสมผสาน ทั้งการปลูกพืชและการเลี้ยงสัตว์ เช่น การเลี้ยงปลาในบ่อและการเลี้ยงไก่ โดยนำวัสดุที่หาได้ในท้องถิ่นมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ลุงยูรใช้ขุยมะพร้าวรองพื้นในโรงเรือนไก่ และใช้น้ำหมัก EM ช่วยลดกลิ่นที่เกิดจากการเลี้ยง จากนั้นนำมูลไก่มาผลิตเป็นปุ๋ยอินทรีย์สำหรับใช้ภายในพื้นที่ของตนเอง วิธีการดังกล่าวช่วยลดค่าใช้จ่ายด้านปุ๋ย ลดของเหลือทิ้ง และเป็นการหมุนเวียนทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุด ด้วยองค์ความรู้และประสบการณ์ที่สั่งสมมา พื้นที่ของลุงยูรจึงได้รับการพัฒนาให้เป็น แหล่งศึกษาดูงานและแหล่งเรียนรู้ด้านการเกษตร โดยผู้ที่เข้ามาศึกษาสามารถเรียนรู้ตั้งแต่การปรุงและบำรุงดิน การผลิตปุ๋ยอินทรีย์ การใช้วัตถุดิบเหลือใช้ในท้องถิ่น การลดต้นทุนการผลิต ตลอดจนแนวทางการจัดการพื้นที่แบบเกษตรผสมผสานเพื่อสร้างรายได้อย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ การดำเนินชีวิตตามหลักความพอประมาณ มีเหตุผล และพึ่งพาตนเองของลุงยูรยังได้รับการยอมรับ โดยในปี พ.ศ. 2558 ได้รับรางวัล ครอบครัวพัฒนาตัวอย่างที่ดำรงชีวิตตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งถือเป็นรางวัลแห่งความภาคภูมิใจและสะท้อนถึงความสำเร็จในการนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในชีวิตประจำวัน แหล่งเรียนรู้เกษตรอินทรีย์ของลุงยูรจึงไม่เพียงเป็นพื้นที่สำหรับการผลิตทางการเกษตรเท่านั้น แต่ยังเป็นพื้นที่ถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ให้แก่คนในชุมชน เกษตรกร เยาวชน และผู้ที่สนใจ สามารถนำแนวคิดไปประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิตและประกอบอาชีพได้อย่างเหมาะสม นับเป็นตัวอย่างของการสร้างความมั่นคงจากทรัพยากรที่มีอยู่ในท้องถิ่น และการดำเนินชีวิตอย่างพอเพียงและยั่งยืน