ชาวฮกจิว คือกลุ่มหนึ่งของชาวจีนโพ้นทะเลที่อพยพมาจากเมืองฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน) คำว่า "ฮกจิว" เป็นการเรียกชื่อตามสำเนียงแต้จิ๋ว ส่วนจีนกลางเรียกว่า "ฝูโจว" ชาวฮกจิว คือกลุ่มชาวจีนฮกเกี้ยนที่อพยพมาจากทางตอนเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ซึ่งมีเมืองหลวงคือเมืองฮกจิว (ฝูโจว) พื้นที่อยู่อาศัยของชาวฮกจิ่วคือตั้งแต่ตอนเหนือของมณฑลลงมาจนสิ้นสุดรอยต่อระหว่างเมืองเซี่ยเหมิน ภาษาที่พูดคือภาษาหมิ่นตง ซึ่งต่างจากภาษาหมิ่นหนาน หรือภาษาจีนฮกเกี้ยน ซึ่งใช้ทางตอนใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนเป็นอย่างมาก ในประเทศไทย ที่ซึ่งคาดว่าน่าจะมีชาวฮกจิวมากที่สุดและเป็นที่แรกที่ชาวฮกจิวอยู่ก็คือจังหวัดภูเก็ต เพราะมีการก่อตั้งสมาคมปกครองชาวฝูโจวเป็นครั้งแรก (ปัจจุบันคือสมาคมชาวฝูโจว ศาลเจ้าซัมเทียนเฮวกึ๋ง) เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2396 และยังมีอีกจำนวนมากอยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยเฉพาะอำเภอนาบอน และตำบลจันดี และ จังหวัดปัตตานี จ.สุราษฎร์ธานีที่อำเภอเวียงสระและนาสาร มีศูนย์กลางสำคัญอยู่ที่อำเภอนาบอน จังหวัดนครศรีธรรมราช บรรพบุรุษอพยพจากเมืองฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน ผ่านประเทศมาเลเซียเข้ามาจับจองที่ดินทำสวนยางพาราในช่วงทศวรรษ 2460 สร้างเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่ผูกพันกับการเกษตรกรรมในภาคใต้ ประวัติการอพยพหนี ภัยความไม่สงบจากเหตุการณ์กบฏนักมวยในประเทศจีนช่วงปลายราชวงศ์ชิง อพยพไปทำงานในสวนยางพาราที่เมืองซีเทียวัน (Sitiawan) รัฐเประ ประเทศมาเลเซีย ก่อนเดินทางเข้าสู่สยาม รัฐบาลสยามเปิดให้จับจองที่ดินรกร้าง ชาวจีนฮกจิวจึงเข้ามาบุกเบิกพื้นที่ริมทางรถไฟในอำเภอนาบอน จังหวัดนครศรีธรรมราช วิถีชีวิตและวัฒนธรรม ประกอบอาชีพทำสวนยางพาราและเกษตรกรรมเป็นหลัก ใช้ภาษาถิ่นหมิ่นตง หรือภาษาฮกจิว ซึ่งแตกต่างจากกลุ่มจีนกลุ่มอื่นที่พูดภาษาแต้จิ๋วหรือฮกเกี้ยนใต้ มีการรวมกลุ่มทางสังคมและรักษาประเพณีดั้งเดิมของชาวฝูโจวไว้อย่างเหนียวแน่น