วัดพระพุทธบาท ตั้งอยู่ในพื้นที่ ม.๔ ต.เขาพระบาท อ.เชียรใหญ่ จ.นครศรีธรรมราช ตามหลักฐานที่ปรากฏในตำนานของพระนางเลือดขาวแม่เจ้าอยู่หัว อัครมเหสี พระเจ้าศรีธรรมโศกราชที่ 5 จันทร์ภานุ กษัตริย์เมืองนครศรีธรรมราช ว่า พระนางทรงสร้างวัดพระพุทธบาท เมื่อ พ.ศ. ๑๗๗๕ และทรงเป็นศาสนูปถัมภก ทำนุบำรุงวัดพระพุทธบาท จนเจริญสืบมา ตามตำนานกล่าวใว้ว่า พระนางเลือดขาวทรงสร้างวัดใว้จำนวนมาก เพื่อบำเพ็ญธรรมบารมีอันยิ่งใหญ่ ตามคติความเชื่อของชาวพุทธ ซึ่งวัดแม่เจ้าอยู่หัว ที่ ต. แม่เจ้าอยู่หัว อ.เชียรใหญ่ ถือว่าเป็นวัดแรก และในช่วงเวลานั้นได้ทรงสร้างวัดพระพุทธบาท ต. เขาพระบาท ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 12 กิโลเมตรอีกวัดหนึ่ง ต่อมาในรัชสมัยของสมเด็จพระเอกาทศรถ วัดพระพุทธบาทได้รับพระราชทานเลื่อนเป็นวัดหลวงในเวลาต่อมา(ประมาณปี พ.ศ. ๒๑๔๘-๒๑๖๓) วัดพระพุทธบาทเป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธบาทเบื้องขวาจำลอง ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สร้างด้วยหินทรายแดง ชื่อเดิมของวัดพระพุทธบาทนั้นไม่มีใครทราบ แต่เชื่อว่าเมื่อมีพระพุทธบาทจำลองมาประดิษฐาน จึงเรียกเป็นชื่อวัดสืบต่อมา วัดพระพุทธบาทตั้งอยู่บริเวณทิศเหนืสุดของเขาพระบาท โดยหันหน้าวัดไปทางทิศตะวันออก มีอาณาเขตดังนี้ ๑.ทิศเหนือ จดบ่อหัวเขา ๒.ทิศตะวันออก จดบ่อปรัง ๓.ทิศตะวันตก จดบ่อหลา ซึ่งเชื่อว่าบ่อน้ำทั้งสามนี้เป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ สมัยก่อนหากใครเจ็บไข้ได้ป่วย หากได้ดื่มกิน หรือเอาน้ำจากบ่อพรมศรีษะ อาการเจ็บป่วยก็จะค่อยๆทุเลาลง นอกจากนี้ยังมีการเอาน้ำจากบ่อทั้งสามไปใช้ประกอบพิธีมงคลต่างๆอีกด้วย เชื่อว่าน้ำที่ผุดขึ้นจากซอกหินของบ่อทั้งสามเป็นน้ำที่พระราชทานจากพระพุทธบาทจำลองบนยอดเขานั่นเอง ว่ากันว่าน้ำทั้งสามบ่อไม่เคยเหือดแห้ง ไม่ว่าจะแล้งติดต่อกันยาวนานแค่ไหนก็ตาม ดังนั้นบ่อน้ำทั้งสามจึงเป็นที่พึ่งให้แก่ชุมขน ที่อยู่รอบๆเขาพระบาทมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน นอกจากรอยพระพุทธบาทจำลองที่มีอายุเก่าแก่ที่เป็นที่สักการบูชาของคนทั่วไปมาอย่างยาวนานแล้ว วัดพระพุทธบาทยังมี พ่อท่านกลิ่น ซึ่งเป็นอดีตพระเกจิชื่อดัง ในลุ่มน้ำปากพนัง (เล่ากันว่าท่านสามารถดินบนผิวน้ำได้ และคนที่มีวัตถุมงคลของท่านก็มีประสบการณ์อภินิหารพุทธคุณมากมายเป็นที่กล่าวขาน) เป็นที่เคารพบูชาของคนทั่วไป และเสาะแสวงหาวุตถุมงคลของท่านอย่างกว้างขวาง