ประวัติความเป็นมา แหล่งการเรียนรู้ในชุมชน วัดอาตาปีคีรีเขต หรือวัดถ้ำเพดาน โดยมีคำเล่ามาว่ามีพระอาจารย์เจริญ กุลวัฒโต ผู้ก่อตั้งองค์แรก เมื่อปี พ.ศ.๒๕๑๘ ได้มีพระธุดงค์มาปักกลดเพื่อปฏิบัติภาวนา เพราะเห็นเป็นที่สัปปายะ เงียบสงบ มีแม่น้ำไหลผ่าน มีหุบเขาเพิงถ้ำสำหรับหลบฝนและเจริญสมาธิภาวนา นำโดยพระอาจารย์เจริญ กุลวัฒโต และพระกรรมฐานอีกหลายรูป จากที่ท่านและหมู่คณะได้ประพฤติธรรมตามกิจของสงฆ์จนได้รับความเลื่อมใสศรัทธาจากชาวบ้านอย่างมากมาย ท่านได้ปั้นพระพุทธรูปปางไสยยาสน์ด้วยฝีมือท่านเอง จากความเลื่อมใสของชาวบ้านจึงได้นิมนต์ท่านอยู่ต่อและชาวบ้านได้ช่วยกันสร้างกุฏิเพื่อความสะดวกแก่พระสงฆ์สามเณร จากสภาพที่วัดมีภูเขากั้นเป็นเขตแดนระหว่างจังหวัดกระบี่กับจังหวัดนครศรีธรรมราช และมีแม่น้ำไหลผ่าน เชื่อกันว่าแม่น้ำสายนี้จะไหลลงสู่เเม่น้ำตาปีและภายในถ้ำด้านบนจะเรียบเหมือนเพดานห้อง ท่านเลยตั้งชื่อวัดว่า "อาตาปีคีรีเขต ถ้ำเพดาน" หรืออีกนัยหนึ่งก็หมายถึง "หุบเขาแห่งความเพียร" แต่ชาวบ้านจะรู้จักและเรียกติดปากว่า "ถ้ำเพดาน" กันส่วนใหญ่ ในปี พ.ศ.๒๕๒๒ อาจารย์เจริญท่านได้จากถ้ำเพดาน เพื่อจาริกออกเผยแพร่ศาสนาต่อไป ยังความโศกเศร้าเสียใจกับชาวบ้านเป็นอย่างยิ่งที่ไม่สามารถนิมนต์ท่านให้อยู่ต่อได้ ยังคงเหลือแต่ หลวงตาวิชาญ ท่านก็ได้อยู่เผยแพร่ศาสนาแทนพระอาจารย์เจริญมาหลายปี ต่อมาหลวงตาวิชาญก็ได้อาพาธและมรณภาพในที่สุดยังความโศกเศร้าแก่พุทธศาสนิกชนอีกครั้ง หลังจากนั้นก็มีครูบาอาจารย์ หลายรุ่นผลัดเปลี่ยนเข้ามาเผยเเพร่ธรรมมะและซ่อมแซมบำรุงสถานที่ทั้งอบรมจิตใจและพัฒนาสถานที่ในช่วงระยะที่มี พระสายวิปัสสนากรรมฐานได้ผลัดเปลี่ยนเข้ามาประพฤติปฏิบัติธรรม เป็นที่น่าอัศจรรย์ใจหลายครั้งที่พระกรรมฐานหลายรูปได้มีนิมิตเห็นพญานาค ตลอดจนผู้ที่มาปฏิบัติธรรมก็มีฝัน มีนิมิตถึงเทพพญานาคที่อารักขาถ้ำเพดานแห่งนี้เหมือนจะบ่งบอกว่าสถานที่นี้เป็นที่อยู่ของเทพพญานาคที่คอยช่วยเหลือพุทธศาสนามาแต่สมัยพุทธกาล ด้วยเหตุถ้ำเพดานมีแม่น้ำสีทองไหลลอดผ่านพื้นถ้ำและมีเพดานถ้ำที่ราบเรียบสวยงามด้วยเหตุนี้ พระครูวินัยธร เสริม มารชิโต รักษาการเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน จึงให้ชื่อใหม่ที่สอดคล้องและเป็นสิริมงคลกับสถานที่ว่า "ถ้ำเพดานนาคราชธาราทอง" วัดถ้ำเพดานเป็นสำนักสงฆ์อาตาปีคีรีเขต ภาษาชาวบ้านเรียกว่าวัดถ้ำเพดาน บริเวณที่จัดเป็นศาลาการเปรียญ มีลักษณะมีหินยื่นออกมาเป็นแผ่นราบเรียบคล้ายเพดานเป็นธรรมชาติที่สวยงาม จึงมีการปูพื้นกระเบื้องจัดเป็นศาลาธรรม มีหินงอกหินย้อย อากาศเย็นร่มรื่นทั้งปี เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่พืชพรรณตามธรรมชาติ เป็นที่อยู่อาศัยของลิงจำนวนมาก เป็นแหล่งต้นน้ำคลองสังข์มีน้ำไหลผ่านซอกหินที่อยู่ใต้บริเวณศาลานั้น มีพระนอนเป็นที่สักการะบูชา จนถึงปัจจุบัน มีพระพยูง โกวโท ซึ่งได้มาจำพรรษา ตังแต่เดือน กรกฎาคม ๒๕๕๖ เป็นเจ้าอาวาสวัด และมีนายเลื่อน ทรัพย์สิน เป็นผู้ใกล้ชิด เป็นพิธีกรทางศาสนา พร้อมคณะกรรมการวัดกับประชาชนทุกท่าน เป็นผู้ดูแลฟูมฟักพักสถานที่แห่งนี้